बिरबल गेला स्वर्गात मराठी गोष्ट | Akbar Birbal Story In Marathi
अकबर बादशहाच्या दिल्ली दरबारामध्ये बिरबलाच्या द्वेष करणारे खूप लोक होते. कारण बिरबल बादशहाचा अतिशय आवडता होता आणि प्रत्येक गोष्ट अकबर बादशहा बिरबलाशी सल्ला मसलत करूनच ठरवत असे. बारबालाची चांगली अद्दल घडवावी असे दरबारातील अनेक जणांना वाटत होते.
त्यांनी एकदा एक युक्ती केली, अकबर बादशहाचे केस कापण्यासाठी करीम न्हावी दार आठवड्याला अकबर बादशहाकडे जात असे. त्यांनी त्या करीम न्हाव्याला विश्वासात घेतलं आणि त्यांनी त्याला एक गोष्ट पढवली आणि बजावलं जर हे काम तू नीट केलास तर आम्ही तुला मोठं बक्षीस देऊ. आणि नाही केलास तर मात्र तुझी खैर नाही.
करीम न्हावी अकबर बादशहाकडे गेला आणि सर्व दराबारींनी पढवून ढेवलेले गोष्ट अकबर बादशाहाला सांगू लागला.तो म्हणाला हुजूर आपल्या वाडीलांचाही मीच न्हावी होतो. त्यांचा माझ्यावर फार जीव होता आणि ते स्वर्ग वाशी होऊन सात आठ वर्ष आता पर्यंत ते कधी माझ्या स्वप्नात आले नव्हते पण काल मात्र ते माझ्या स्वप्नात आले आणि म्हणाले करीम मी स्वर्गात सर्व दृष्टीने सुखात आहे रे पण इथे सर्वच लोक आपल्याच तोऱ्यात राहतात त्यामुळे माझा अजिबात वेळ जात नाही तेव्हा माझ्या मुलाला म्हणजे अकबर बादशहाला सांग माझ्या मनोरंजनासाठी एक हुशार , चतुर माणूस एक दोन महिन्यांसाठी पाठवून दे स्वर्गात.म्हणजे माझाही वेळ जाईल स्वर्गात.असं सांगून करीम न्हावीअकबर बादशहाला म्हणाला बादशाहा तुम्हाला खोटं वाटेल पण खरंच तुमचे वडील माझ्या स्वप्नात आले आणि त्यांनी असं सांगितलं. विश्वास आहे का तुमचा माझ्यावर.
अकबर बादशहाला त्यांच्या वडिलांविषयी खूप प्रेम होत, म्हणून करीम ने जे सांगितले त्यावर अकबर बादशहाने विश्वास ठेवला. आणि त्यांनी ताबडतोब बिरबलाला बोलावले. आणि सांगितले कि माझे जे वडील त्यांनी करीम न्हाव्याच्या स्वप्नात येऊन त्याला सांगितलं कि हुशार आणि चतुर माणूस त्यांचं मनोरंजन करण्यासाठी त्यांना दोन तीन महिन्यांसाठी स्वर्गात हवा आहे.माझ्या माहितीत तुझ्यासारखा हुशार आणि चतुर माणूस दुसरा कोणीच नाही. त्यामुळे तू ताबडतोब माझ्या वडिलांकडे स्वर्गात जाण्याची तू तयारी कर.
बिरबल हे ऐकून जरा चकारला आणि त्याच्या लक्षात आलं कि त्याच्या विरोधात कोणी तरी कट रचला आहे.आणि बिरबलाच्या हे हि लक्षात आलं कि या करीम न्हाव्याला कोणी तरी पढवलं आहे.
पण प्रसंग आणि वेळ पाहून बिरबल अकबर बादशहाला म्हणाला जशी मी तुमची सेवा करतो तशी मी तुमच्या वडिलांची सेवा करणे हे माझे परमभाग्य समजतो. पण आज माझे काही काम असल्यामुळे मी उद्याच आपल्या वडिलांना भेटण्यासाठी स्वर्गात जाईन.असे म्हणून बिरबल बाहेर पडला आणि त्याच्या पाठोपाठ करीम न्हावी सुद्धा बाहेर निघाला.
बाहेर आल्यावरती बिरबलाने करीम न्हाव्याला पकडले आणि विचारले कि हि बुद्धी तुझी नाही आहे तुला कोणी तरी पढवलं आहे.जर तू मला सर्व खरं सांगितलेस तर मी तुला त्यांच्यापेक्षाही अधिक जास्त बक्षीस देईन. हे ऐकून करीम न्हाव्याने घडलेला सर्व प्रकार सांगितला आणि त्यामागचा करा सूत्रधार असणाऱ्या कादर खान या सुरक्षा रक्षकाचे नाव सुद्धा सांगितले.
हे सर्व ऐकून बिरबल यमुना किनारी गेला जिथे त्याला जाळण्यासाठी चिता रचनार होते. बिरबलाने त्या जागी एक भुयारी मार्ग खनला.जेणे करून तेथून बाहेर जात येईल.
बिरबलाचा स्वर्गात जाण्याचा दिवस उजाडला. सर्व जण यामुळं किनारी जमले होते.त्यातील काहींना आनंद तर काही जणांना अकबर बादशहाच्या बालिश बुद्धीवरती कीव येत होती.बिरबल चिथेवरती झोपला आणि आग लावली गेली.आग लावल्यावरती बिरबल त्या भुयारी मार्गाने बाहेर पडला.
दोन चार महिने झाल्यानंतर बिरबल बादशाहकडे गेला त्याला पाहून अकबर बादशहा खुश झाला तर इतर लोक चकित झाले.अकबर बादशहाने बिरबलाची चौकशी केली आणि स्वर्गातील आपल्या वडिलांविषयी विचारपूस केली.बिरबलाने अकबर बादशहाला सांगितले कि तुमचे वडील स्वर्गात खूप खुश आहेत.परंतु तिथे केस कापण्याची सोय नसल्यामुळे त्यांचे केस खूप वाढले आहेत. त्यांनी माझ्याजवळ आपणासाठी एक निरोप पाठवला आहे कि माझ्या साठी एक न्हावी आणि एक सुरक्षा रक्षक पाठव.
हे ऐकून अकबर बादशहाने करीम न्हाव्याला बोलावले आणि आपल्या दरबारातील बिरबलाने सुचविलेल्या कादर खान या सुरक्षा रक्षकास स्वर्गात पाठविण्याचा बेत आखला.हे ऐकून करीम न्हावी आणि कादर खान घाबरले. घाबरल्यामुळे करीम न्हावी आणि कादर खानाने घडलेला सर्व प्रकार सांगितला.
हे सर्व ऐकून अकबर बादशहाला धक्का बसला त्याला संताप अवरेनासा झाला.अकबर बादशहाने बिरबलाविरुद्ध रचलेल्या कारस्थानाविरुद्ध त्या दोघांना कडक शिक्षा सुनावली.आणि बिरबलाच्या हुशारीचे कौतुक केले.
तात्पर्य :
या कथेमधुन असा बोध होतो की आपण एखाद्याच्या मार्गात अडचण निर्माण करीत असतो तेव्हा आपण सुद्धा आपल्या मार्गात काटे टाकत असतो.थोडक्यात कोणालाही कमजोर समजू नये. जैसी करणी वैसी भरणी.
सर्वात मोठी गोष्ट | Akbar Birbal Story In Marathi
एकेकाळी बिरबल दरबारात उपस्थित नव्हता. याचा फायदा घेत काही मंत्र्यांनी बिरबल विरुद्ध बादशहा अकबर यांचे कान भरण्यास सुरुवात केली. त्यापैकी एक म्हणाला, "महाराज! तुम्ही प्रत्येक जबाबदारी फक्त बिरबलला का देता आणि त्याचा सल्ला प्रत्येक कामात का घेतला जातो. याचा अर्थ असा की तुम्ही आम्हाला अयोग्य समजता. पण, तसे नाही, आम्हीही बिरबलसारखेच हुशार आहोत.
बिरबल बादशहा अकबर यांचा प्रिय सेनापती होता. त्यांना त्यांच्याविरुद्ध काहीही वाईट ऐकायचे नव्हते, परंतु मंत्र्यांना निराश करू नये म्हणून त्यांनी एक उपाय केला. ते त्यांना म्हणाले “मला तुमच्याकडून एका प्रश्नाचे उत्तर हवे आहे. पण लक्षात ठेवा की जर तुम्ही याचे उत्तर देऊ शकत नसाल तर तुम्हाला सर्वांना फाशीची शिक्षा होईल. "
दरबारी संकोचाने महाराजांना म्हणाले, ठीक आहे महाराज! आम्ही तुमची ही अट मान्य करतो, पण आधी तुम्ही प्रश्न विचारा.
बादशहा म्हणाले , "जगातील सर्वात मोठी गोष्ट कोणती?"
हा प्रश्न ऐकून सर्व मंत्री एकमेकांकडे टक लावून पाहू लागले. त्याची अवस्था पाहून महाराज म्हणाले, "लक्षात ठेवा या प्रश्नाचे उत्तर अचूक असले पाहिजे. मला कोणतेही विचित्र उत्तर नको आहे.
यावर मंत्र्यांनी या प्रश्नाचे उत्तर देण्यासाठी अकबर बादशहाकडे काही दिवसांचा वेळ मागितला. अकबर बादशहा ने हि हे मान्य केले.
राजवाडा सोडल्यानंतर सर्व मंत्री या प्रश्नाचे उत्तर शोधू लागले. पहिला म्हणाला की देव ही जगातील सर्वात मोठी गोष्ट आहे, तर दुसरी म्हणाला की जगातील सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे भूक. तिसऱ्याने दोघांचे उत्तर नाकारले आणि सांगितले की देव एक गोष्ट नाही आणि भूक देखील सहन केली जाऊ शकते. म्हणून राजाच्या प्रश्नाचे उत्तर या दोघांपैकी नाही.
वेळ हळूहळू निघून गेला आणि उत्तर द्यायला घेतलेले सर्व दिवस देखील गेले. तरीसुद्धा, राजाने विचारलेल्या प्रश्नाचे उत्तर न मिळाल्याने सर्व मंत्र्यांना त्यांच्या जीवाची चिंता वाटू लागली. दुसरा कोणताही उपाय न शोधता ते सर्वजण बिरबलजवळ पोहोचले आणि त्याला त्यांची संपूर्ण कहाणी सांगितली. बिरबलला याची आधीच कल्पना होती. त्याने त्यांना सांगितले, "मी तुमचा जीव वाचवू शकतो, परंतु मी तुम्हाला सांगतो तसे करावे लागेल." बिरबलचे म्हणणे सर्वांनी मान्य केले.
दुसऱ्याच दिवशी बिरबलाने पालखीची व्यवस्था केली. त्यांनी पालखी उचलण्याचे काम दोन मंत्र्यांना दिले, तिसऱ्याला हुक्का पकडला सांगितला आणि चौथ्याच्या हातात बूट दिला आणि स्वतः पालखीमध्ये बसला. मग त्या सर्वांना राजाच्या महालाच्या दिशेने चालण्याचे संकेत दिले.
जेव्हा प्रत्येकजण बिरबलसह दरबारात पोहोचले, तेव्हा अकबर बादशहा हे दृश्य पाहून आश्चर्यचकित झाले. ते बिरबलला काही विचारण्याआधीच बिरबल स्वतः अकबर बादशहाला म्हणाला, "बादशहा! जगातील सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे गरज. आणि त्याच गरजेपोटी या सर्वांनी माझी पालखी उचलून इथे आणली आहे.
हे ऐकून महाराज हसल्याशिवाय राहू शकले नाहीत आणि सर्व मंत्री लज्जास्पद मान झुकवून उभे राहिले.
तात्पर्य :
या कथेतून आपल्याला एक धडा मिळतो की आपण कधीही कुणाच्या क्षमतेचा हेवा करू नये, परंतु त्याच्याकडून शिका आणि स्वतःला सुधारण्याचा प्रयत्न करा.
हिरव्या घोड्याची कथा | Akbar Birbal Story In Marathi
एक संध्याकाळी राजा अकबर आपल्या प्रिय बिरबलसह त्याच्या शाही बागेत फेरफटका मारण्यासाठी गेला होता. ती बाग अप्रतिम होती. आजूबाजूला हिरवाई होती आणि फुलांचा सुंदर सुगंध वातावरण आणखी सुंदर बनवत होता.
अशा परिस्थितीत बादशहा च्या मनात काय आले काय माहीत की तो बिरबलला म्हणाला, "बिरबल! आमची इच्छा आहे की या हिरव्यागार बागेत, मला हिरव्या घोड्यावर बसून फिरूण्याची ईच्छा आहे . म्हणून मी तुम्हाला आदेश देतो की सात दिवसांच्या आत आमच्यासाठी हिरव्या घोड्याची व्यवस्था करा. दुसरीकडे, जर तुम्ही ही आज्ञा पूर्ण करण्यात अयशस्वी झालात तर तुम्ही मला कधीही तुमचा चेहरा दाखवू नये.
राजा आणि बिरबल दोघांनाही याची जाणीव होती की आजपर्यंत जगात हिरवा रंगाचा घोडा नाही. तरीही राजाला बिरबलने काही बाबतीत आपला पराभव स्वीकारावा अशी इच्छा होती. म्हणूनच त्याने बिरबलला असा आदेश दिला. पण बिरबल सुद्धा खूप हुशार होता. राजाला त्याच्याकडून काय हवे आहे हे त्याला चांगले माहित होते. म्हणूनच तो घोडा शोधण्याच्या बहाण्याने सात दिवस इकडे -तिकडे फिरला.
आठव्या दिवशी दरबारात अकबर बादशहा समोर बिरबल आला आणि म्हणाला, "बादशहा! तुमच्या आदेशानुसार मी तुमच्यासाठी हिरव्या घोड्याची व्यवस्था केली आहे. पण त्याच्या मालकाच्या दोन अटी आहेत.
राजाने कुतूहलाने दोन्ही परिस्थितीबद्दल विचारले. तेव्हा बिरबलाने उत्तर दिले, "पहिली अट अशी आहे की तुम्हाला तो हिरवा घोडा आणण्यासाठी स्वतः जावे लागेल." बादशहा ही अट मान्य केली.
मग त्याने दुसऱ्या अटीबद्दल विचारले. मग बिरबल म्हणाला, “घोड्याच्या मालकाची दुसरी अट अशी आहे की तुम्हाला घोडा घेण्यासाठी आठवड्याच्या सात दिवसांव्यतिरिक्त दुसरा दिवस निवडावा लागेल.
हे ऐकून बादशहा बिरबलकडे आश्चर्याने पाहिले. तेव्हा बिरबलाने सहज उत्तर दिले, "बादशहा! घोड्याचा मालक म्हणतो की हिरव्या रंगाचा विशेष घोडा आणायचा असेल तर त्याला या विशेष अटींचे पालन करावे लागेल.
बिरबलचे हे हुशार बोलणे ऐकून बादशहा अकबर खूश झाला आणि त्यांना मान्य झाले की बिरबलला पराभूत करण्यासाठी त्याला पटवणे खरोखरच खूप कठीण काम आहे.
तात्पर्य :
अगदी अशक्य वाटणारी कामे सुद्धा सहज आणि समजुतीने करता येतात.
सर्वात मोठा दुर्दैवी कोण? | Akbar Birbal Story In Marathi
एकेकाळी सम्राट अकबर आपल्या सेवकांना बेडवरूनच पाणी आणण्याचा आदेश देत होता. त्याचवेळी कचरा साफ करणारा नोकर राजाच्या खोलीजवळून जात होता. जेव्हा त्याने पाहिले की अकबर तहानलेला आहे, पण त्याच्या आजूबाजूला कोणी सेवक नाही, तेव्हा त्याने स्वतः बादशहासाठी पाणी आणले. कचरा गोळा करणारा त्याच्या खोलीत पाण्याने उभा आहे हे पाहून अकबरला धक्का बसला, पण त्याला खूप तहान लागली. अशा परिस्थितीत जास्त विचार न करता अकबरने आणलेला ग्लास पकडून पाणी प्यायले.
त्याचवेळी अकबरचे काही खास कामगार त्याच्या खोलीत पोहोचले. कचरा उचलणाऱ्या सेवकाला पाहून त्याने त्याला ताबडतोब खोली सोडण्यास सांगितले. मग ते.काही काळ बादशहाशी बोलले आणि तेही त्याच्या खोलीतून निघून गेले. काही काळानंतर सम्राट अकबरचे पोट अस्वस्थ होऊ लागले. दिवस जसजसा वाढत गेला तसतशी त्याची तब्येत बिघडत गेली.
बादशहाची अशी अवस्था पाहून सर्वात मोठ्या हकीमला पाचारण करण्यात आले, पण औषधे घेतल्यानंतरही त्याच्या प्रकृतीत कोणतीही सुधारणा झाली नाही. तेव्हा राज वैद्यने बादशहाला ज्योतिषाला बोलवण्याची सूचना केली आणि म्हणाला, "बादशाह! तुम्हाला एखाद्या दुष्ट व्यक्तीची वाईट नजर लागलेली दिसते. " राज वैद्य यांचा आदर ठेवून अकबराने ज्योतिषाला बोलवण्याचे आदेश दिले.
मग अकबराच्या मनात आले कि कोणत्याही दुष्ट व्यक्तीची सावली माझ्यावर पडली नाही. मी फक्त कचरा गोळा करणाऱ्याने आणलेले पाणी प्याले. याचा विचार करून त्यांनी कचरा साफ करणाऱ्या कर्मचाऱ्याला फाशीची शिक्षा सुनावली. बादशहाचा आदेश मिळताच सैनिकांनी त्या नोकराला तुरुंगात टाकले.
काही काळानंतर बिरबलला बादशहाच्या या आदेशाची माहिती मिळाली. तो ताबडतोब कर्मचाऱ्याकडे पोहचला आणि म्हणाला की तुम्ही काळजी करू नका, मी तुम्हाला कुठल्या तरी युक्तीने वाचवतो. असे म्हणत बिरबल ताबडतोब बादशाह अकबरकडे पोहचला.
बिरबलाने बादशहाला विचारले, "तुम्हाला काय झाले? तुम्ही इतके आजारी कसे पडलात? "
अकबर म्हणाला, "बिरबल, एका माणसाची वाईट सावली माझ्यावर पडली आणि मी आजारी पडलो."
बादशहाचे उत्तर ऐकल्यावर बिरबल त्याच्या समोर हसायला लागला. हे पाहून अकबरला खूप वाईट वाटले. तो म्हणाला, "बिरबल, तू माझ्या आजाराची चेष्टा करत आहेस."
बिरबल म्हणाला, “नाही, बादशहा, मला एवढेच सांगायचे आहे की, जर मी कचरा उचलणाऱ्यांपेक्षा जास्त दुर्दैवी व्यक्ती तुमच्यासमोर आणली तर तुम्ही सेवकाची शिक्षा माफ कराल का?
अकबराने विचारले, "त्याच्यापेक्षा कोणी दुर्दैवी असू शकेल का? चला, तुम्ही कोणीतरी खूप दुर्दैवी असणारी व्यक्ती आणा, मग मी त्या कचरा साफ करणाऱ्या व्यक्तीला मुक्त करीन."
तेव्हा बिरबल घाबरून म्हणाला की महाराज, तुम्ही स्वतः त्यांच्यापेक्षा जास्त दुर्दैवी आहात. त्या गरीब सेवकाने फक्त तुमची तहान शमवण्यासाठी तुम्हाला पाणी दिले, पण तुम्हाला असे वाटते की त्या मुळे तुमचे आरोग्य बिघडले आहे. फक्त त्या गरीब सेवकाचा विचार करा, त्याने तुम्हाला पाणी दिल्यामुळे तुरुंगात जावे लागले. तुम्हाला पहाटे लवकर पाहण्यामुळे, त्याचा दिवस सोडा, संपूर्ण आयुष्य उद्ध्वस्त झाले. आता काही वेळात त्याला फाशीची शिक्षा मिळेल. आता तुम्हीच सांगा की आजारी पडणे जास्त दुर्दैवी कि फाशीची शिक्षा होणे हे जास्त मनहूस.
बिरबल पुढे म्हणाला, "आता स्वतःला मृत्यूचा दंड देऊ नका, कारण तुम्ही आमच्या सर्वांचे राजा आहात आणि आम्हाला जीवनापेक्षा प्रिय आहात."
बिरबलचे असे हे बोल ऐकून आजारी अकबर मोठ्याने हसला. त्याने ताबडतोब सैनिकांना तुरुंगातून कचरा गोळा करणाऱ्याला सोडण्याचे आदेश दिले. यासह त्याची फाशीची शिक्षाही माफ करण्यात आली.
तात्पर्य :
कोणाच्याही बोलण्यावर येऊन निर्णय घेऊ नये आणि अंधश्रद्धाळू बानू नये.
सर्वात मोठे शस्त्र | Akbar Birbal Story In Marathi
कामाव्यतिरिक्त सम्राट अकबर अनेक गोष्टींबद्दल बिरबलशी बोलत असे. असे बसून एके दिवशी बादशहाने बिरबलला विचारले की तुझ्या मते या जगातील सर्वात मोठे शस्त्र कोणते?
त्याला उत्तर देताना बिरबल म्हणाला की आत्मविश्वासापेक्षा मोठे शस्त्र जगात असू शकत नाही. अकबरला ही गोष्ट समजली नाही, पण तरीही तो काही बोलला नाही. त्याच्या मनात असे आले होते की जेव्हा वेळ येईल तेव्हा या गोष्टीची चाचणी करूया.
काही दिवसांनी राज्यात एक हत्ती बाकबू झाला. माहिती घेतल्यावर समजले कि तो वेडा झाला आहे. त्याला शिपायांनी बेड्या ठोकल्या. ही बातमी बादशहापर्यंत पोहचताच त्याने थेट महावतला सांगितले की, जेव्हाही तुला बिरबल येताना दिसतो, तेव्हा हत्तीच्या साखळ्यांशी खोलून टाक .
हे ऐकून महवत आश्चर्यचकित झाला, पण तो बादशहाचा आदेश होता, म्हणून त्याने डोके खाली करून तो निघून गेला.
आता अकबराने बिरबलाला महावताकडे जाण्यास सांगितले. महावतानेही बादशहाच्या आदेशाचे पालन केले, बिरबल येत असल्याचे पाहून आणि हत्तीला साखळदंडातून मुक्त केले. बिरबलला याची जाणीव नव्हती, त्यामुळे तो आरामात चालत होता. मग त्याची नजर खुंकार हत्तीवर पडली. तितक्यात त्याने पाहिले की हत्ती त्याच्या दिशेने येत आहे. त्याला काही समजू शकले नाही.
थोड्याच वेळात त्यांना समजले की बादशहाने हा हत्ती फक्त माझ्या आत्मविश्वासाची चाचणी घेण्यासाठी माझ्या मागे सोडण्याचा आदेश दिला असावा. आता बिरबल इकडे -तिकडे धावण्याचा विचार करत होता, पण असे काहीही होऊ शकले नाही. समोरून हत्ती येत होता आणि बाजूला पळून जायला जागा नव्हती.
तोपर्यंत हत्ती बिरबलच्या अगदी जवळ पोहोचला होता . मग बिरबलाला समोर एक कुत्रा दिसला आणि त्याने त्याला पकडले आणि हत्तीच्या दिशेने फेकले. कुत्रा ओरडत होता आणि हत्तीला जाऊन आदळला. त्याचे ओरडणे ऐकून हत्ती परत विरुद्ध दिशेने पळू लागला.
थोड्याच वेळात बादशहा अकबरला हे कळले, त्यानंतर त्याने विश्वास ठेवला की आत्मविश्वास हे माणसाचे सर्वात मोठे शस्त्र आहे.
तात्पर्य:
वेळेआधीच हार मानू नये. संकटाचा निर्भीय पणे सामना केला तर आपण त्यामधून बाहेर पडू शकतो.
अकबरचा मेहुणा | Akbar Birbal Story In Marathi
बिरबल त्याच्या हुशारी आणि समस्या सोडविण्याच्या कलेमुळे तो बादशहा अकबराचा जवळचा माणूस झाला होता. त्यामुळे राजदरबारात असणारे अनेक लोक बिरबलावरती जळत असत. आणि या लोकांमध्ये बादशहाचा मेहूणासुद्धा होता. तो नेहमीच बिरबलाची जागा घेण्याच्या प्रयत्नात असायचा.
बादशहाला माहीत होते की बिरबलासारखा कोणीही असू शकत नाही. तो त्याच्या मेहुण्याला सुद्धा हे समजावून सांगायचा प्रयत्न करायचा, पण त्याचा मेहुणा नेहमी म्हणत असे की तो सुद्धा खूप हुशार आहे. या सर्व गोष्टींमुळे एकदा बादशहाच्या मनात आले कि त्याचा मेहुणा असा काही मानणार नाही त्या साठी त्याची परीक्षाच घ्यावी लागेल.
अकबर बादशहा त्याच्या मेहुण्याला म्हणाला हि कोळशाची पोटी जर तुंम्ही तुमच्या हुशारीने आणि समजूतदारपणाने सर्वात लालची शेठ दमडीलाल याला विकून आलात तर तुम्हाला बिरबलाची जागा देण्यात येईल.
हे ऐकून अकबराचा मेहुणा आश्चर्यचकित झाला, पण त्याला बिरबलची जागा हवी होती. या विचाराने तो कोळशाची पोती घेऊन सेठचे दुकान गाठले . दमडीलाल शेठ त्याच्या बोलण्यात अडकणार नव्हता, म्हणून त्याने ती खरेदी करण्यास नकार दिला.
तसाच उदास चेहरा घेऊन अकबराचा मेहुणा परत राजदरबारात आला आणि बादशहाला म्हणाला मी हि कोळशाची पोटी विकू शकलो नाही.
तेव्हड्यात बादशहाने अकबराला बोलावले आणि सांगितले कि हि कोळशाची पोटी शेठ दमडीलाल याला विकून दाखवावी. बिरबल म्हणाला कि हि पोतीच काय मी यातील एक कोळसाच दहा हजार रुपयाला विकून दाखवेन.
हे ऐकून बादशहाचा मेहुणा आश्चर्यचकित झाला.अकबर बिरबलाला म्हणाला कि तू एकाच तुकडा विकून दाखव. बिरबल हो म्हणाला आणि तेथून निघून आला.
राजदरबारातून आल्यावर बिरबलाने मलमलच्या कपड्याचा कुर्ता शिवला.गळ्यात मोत्यांचा हार पायात महागडी चप्पल घालून पूर्ण शेख रुपी वेष बदलला.तसेच सोबत आणलेल्या कोळशाचा बारीक पावडर करून ते काचेच्या डिब्बीत ठेवली. आणि दवंडी पिटवली कि राज्यात एक शेख आला आहे आणि तो जादूचा काजळ विकतो.
हि बातमी सर्व राज्यात पसरली तसेच शेठ दमडीलाल पर्यंत सुद्धा हि बातमी पोहचली.बातमी ऐकून दमडीलाल जादूचे काजळ घेण्यासाठी शेख बनलेल्या बिरबलाकडे गेले. आणि काजल मागितले.बिरबल शेख रुपी बिरबल म्हणाला कि हा जादूचा काजल आहे.हा लावल्याने आलेले पूर्वज दिसतात आणि जर त्यांनी कुठे खजाना चालवला असेल तर तो सुद्धा दिसेल.
शेठ दमडीलाल चलाख होता तो शेख रुपी बिरबलाला म्हणाला कि मी पहिल्यांदा हा काजळ लावून बघेन जर प्रभाव झाला तर पैसे देईन. बिरबल तयार झाला पण दमडीलालला म्हणाला तुम्हाला जर या जादुई काजळाचा प्रभाव पाहिजे असेल तर तुम्हाला काजल लावून चौकात चालावे लागेल.
जादूचा काजल बघायला खूप गर्दी जमली होती. शेत दमडीलालने काजळ लावला आणि डोळे बंद केले. तेवेढ्यात शेख बनलेले बिरबर ओरडला कि जर शेठ आपल्या आई वडिलांची खरी औलाद असेल तरच त्यांना त्यांची पूर्वज दिसतील. जर ते खरी औलाद नसतील तर त्यांना त्यांचे पूर्वज दिसणार नाहीत. हे ऐकून शेठ दमडीलाल लोक हसतील या भीतीने ना दिसलेले पूर्वज आपल्याला दिसले असे सांगू लागला . आणि रागात बिरबलाकडे पैसे देऊन तेथून निघून गेले.
ते पैसे घेऊन बिरबल अकबर बादशाहाकडे गेला आणि बादशहाला त्या एका कोळशाच्या तुकड्याचे दहा हजार रुपये दाखवले आणि सर्व कथा सांगितली. हे ऐकून बादशहाचा मेहुणा मान खाली घालून निघून गेला आणि नंतर कधीच त्याने बिरबलाची जागा घेण्याचा विषय काढला नाही.
तात्पर्य:
कोणावरही इर्ष्या करू नये. आणि आपली हुशारी साबित करायला बुद्धीचा वापर करावा.
आम्हाला आशा आहे की अकबर बिरबल मराठी कथा आपणास आवडल्या असतील.अशाच मजेदार कथा आणि नवनवीन माहितीसाठी आपल्या ब्लॉग का भेट देत रहा.आणि हा ब्लॉग कसा वाटला हे आपण नक्की कळवा आणि शेअर करा. धन्यवाद.